โปรเซสสื่อประสาน (Cooperating Process)

2007-12-06T21:36:00.001-08:00

โปรเซสสื่อประสาน (Cooperating Process) มีดังนี้
- การแชร์ข้อมูลข่าวสาร เนื่องจากผู้ใช้จะมีความต้องการข้อมูลเดียวกันในเวลานั้นๆ เช่น ( ต้องการใช้ไฟล์ที่ระบบแชร์ไว้ )
- การเพิ่มความเร็วมรการคำนวณ ด้วยหลักการง่ายๆ ที่ว่า ถ้าเราต้องการรันโปรแกรมพิเศษให้เร็วขึ้น เราจะต้องแบ่งโปรแกรมนั้นออกเป็นส่วยย่อยๆ แล้วเอ็กซิคิวต์แต่ละส่วนพร้อมกับงานอื่น
- ความสะดวก สิ่งทีเกิดจากความต้องการของผู้ใช้แต่ละคนที่ต้องการทำงานหลายอย่างในเวลาเดียวกัน เช่น ต้องการทั้งแก้ไขข้อมูล พิมพ์ และคอมไพล์งานพร้อมๆ กัน ทำให้มีความจำเป็นต้องประสานกับโปรเซสอื่น

การติดต่อระหว่างโปรเซส ( InterProcess Communication : IPC )

2007-12-06T21:36:00.000-08:00

การติดต่อระหว่างโปรเซส ( InterProcess Communication : IPC ) มีดังนี้
1. โครงสร้างพื้นฐาน
IPC สนับสนุนกลไดเพื่อให้โปรเซสสามารถติดต่อซึ่งกันและกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ IPC สนับสนุนอบ่างน้อย 2 ประการคือ กาส่งแมสเสจ และรับแมสเสจ ซึ่งการสนับสนุนจะต้องคำนึงถึงสิ่งเหล่านี้คือ
- จะสร้างลิงค์อย่างไร
- ลิงค์ที่สร้างนั้นสัมพันธ์กับโปรเซสมากกว่า 2 โปรเซสหรือไม่
- ระหว่างโปรเซสทั้งสองจะมีกี่ลิงค์
- ความจุของลิงค์เป็นเท่าไร
- ลิงค์นั้นมีบัฟเฟอร์หรือไม่
- ลิงค์เป็นแบบทางเดียวหรือสองทิศทาง โดยที่ลิงค์แบบทางเดียวจะให้มีการรับส่งแมสเสจให้ทางเดียว คือโปรเซสสามารถรับได้ หรือโปรเซสใดรับก็รับอย่างเดียวจะส่งไม่ได้ ส่วนการลิงค์แบบหลายโปรเซสจะต้องมีอย่างน้อย 1 โปรเซสที่ทำหน้าที่รับแมสเสจ

2.วิธีการติดต่อ มี 2 วิธีมีคุณสมบัติที่น่าสนใจดังนี้

2007-12-06T21:35:00.000-08:00

Send (B, message) จะเป็นการส่งแมสเสจไปยังโปรเซส B
Reciece (A , message ) จะเป็นการรับแมสเสจจากโปรเสจ A

- การติดต่อทางตรง (direct communication)

2007-12-06T21:34:00.000-08:00

การติดต่อแบบนี้จะต้องกำหนดชื่อเฉพาะในการติดต่อทั้งผู้รับและผู้ส่ง ยกตัวอย่างเช่น ถ้าต้องการส่งแมสเสจจาก A ไป B จะมีการกำหนดรูปแบบคือ ลิงค์แบบนี้มีคุณสมบัติดังนี้
- การสร้างลิงค์จะเป็นแบบอัตโนมัติในระหว่างคู่ของโปรเซสที่ต้องการติดต่อ ( ในที่นี้คือ A กับ B) โปรเซสจะทราบหมายเลขโปรเซสที่จะติดต่อด้วย
- ลิงค์หนึ่ง ๆ จะมีความสัมพันธ์เฉพาะโปรเซสสองโปรเซสเท่านั้น
- ลิงค์นี้เป็นได้ทั้งทิศทางเดียว และสองทิศทาง แต่ปกติจะเป็นแบบสองทิศทาง

- การติดต่อทางอ้อม (indirect communication )

2007-12-06T21:33:00.000-08:00

การติดต่อแบบนี้โปรเซสทั้งสองที่ต้องการจะติดต่อกันจะติดต่อกันผ่านทางเมลล์บ็อกซ์ (Mailbox) หรืออาจเรียกว่าเป็นการติดต่อทางพอร์ต (port) และเมลล์บ็อกซ์ที่ใช้ในการติดต่อกันนี้จะต้องมีการแชร์เมลล์บ็อกซ์ไว้ก่อนด้วย รูปแบบคำสั่งการรับ - ส่งข้อมูลผ่านเมลล์บ็อกซ์เป็นเช่นนี้
Send(B, message) เป็นการส่งแมสเสจไปยังเมลล์บ็อกซ์ B
Receive(A, message) เป็นการรับแมสเซสจากเมลล์บ็อกซ์ A
ลิงค์แบบนี้จะมีคุณสมบัติดังนี้
w จะมีการสร้างลิงค์ระหว่างโปรเซสที่มีการแชร์เมลล์บ็อกซ์เท่านั้น
w ลิงค์หนึ่ง ๆ อาจจะมีความสำพันธ์มากกว่าสองโปรเซสก็ได้
w ระหว่างโปรเซสแต่ละคู่นั้นอาจมีหลายลิงค์ที่แตกต่างกันได้ แต่ละลิงค์จะมีเพียงเมลล์บ็อกซ์เดียว
w การลิงค์อาจเป็นทิศทางเดียว หรือสองทิศทางก็ได้
ตอนนี้เพื่อความเข้าใจมากยิ่งขึ้น สมมุติว่าทั้งโปรเซส p1, p2 และ p3 มีการแชร์เมลล์บ็อกซ์ A ไว้โปรเซส p1 จะส่งแมสเสจไปยัง A ในขณะที่โปรเซส P2 และ P3 ต้องการรัยแมสเสจจาก A คำถามก็คือว่าโปรเซสใดจะรับแมสเสจที่ส่งจาก A คำถามอาจแก้ได้หลายวิธีดังนี้
w ยอมให้มีการลิงค์ทั้งสองโปรเซส
w ยอมให้มีการรับแมสเสจได้เพียงครั้งละ 1 โปรเซส
w ยอมให้ระบบเลือกว่าโปรเซสใดที่จะเข้ารับแมสเสจ

- รูปแบบของเมลล์บ็อกซ์

2007-12-06T21:32:00.000-08:00

- รูปแบบของเมลล์บ็อกซ์ รูปแบบการใช้เมลล์บ็อกซ์มี 3 แบบคือ
เมลล์บ็อกซ์แบบคิว (Queue Mailbox)
เมลล์บ็อกซ์แบบไปป์ (Pipe Mailbox)
เมลล์บ็อกซ์แบบแต็ก (Stack Mailbox)
เมลล์บ็อกซ์แบบคิว โครงสร้างของเมลล์บ็อกซ์แบบนี้เป็นโครงสร้างที่ดึงข้อมูลออกจากเมลล์บ็อกซ์ตามลำดับก่อน - หลังของข้อมูลที่ส่งมา นั่นคือข้อมูลใดที่ส่งเข้ามาในเมลล์บ็อกซ์ก่อนก็จะถูกดึงออกไปก่อน ส่วนข้อมูลใดส่งเข้ามาภายหลังก็จะถูกดึงออกไปภายหลัง อาจเรียกการทำงานแบบนี้ว่า FIFO (First In First Out) ลักษณะโครงสร้างเมลล์บ็อกซ์แบบคิว
เมลล์บ็อกซ์แบบไปป์ โครงสร้างของเมลล์บ็อกซ์แบบนี้เป็นโครงสร้างของโครงสร้างแบบคิว คือการดึงข้อมูลจะเป็นในลักษณะ ที่ข้อมูลส่งเข้ามาก่อนจะถูกดึงออกไปก่อน ข้อมูลใดส่งเข้ามาภายหลังก็จะถูกดึงออกไปใช้งารภายหลัง แต่ข้อแตกต่าง ระหว่างเมลล์บ็อกซ์แบบคิวกับเมลล์บ็อกซ์แบบไปป์คือเมลล์บ็อกซ์แบบคิวจะมีขนาดคงที่ เมลล์บ็อกซ์จะขยายตัวอัตโนมัติ ลักษณะโครงสร้างของเมลล์บ็อกซ์แบบไปป์
เมลล์บ็อกแบบสแต็ก โครงสร้างของเมลล์บ็อกซ์แบบนี้เป็นโครงสร้างตรงข้ามกับเมลล์บ็อกซ์แบบคิวในการดึงข้อมูล นั่นก็คือข้อมูลใดส่งเข้ามาเมลล์บ็อกซ์ก่อนจะถูกดึงออกไปใช้งานภายหลัง โดยจะนำข้อมูลที่ส่งเข้ามาภายหลังออกไปใช้การก่อน อาจเรียกการทำงานแบบนี้ว่า FILO(First In Last Out) ลักษโครงสร้างเมลล์บ็อกซ์ แบบสแตก

3 . การจัดบัฟเฟอร์

2007-12-06T21:31:00.000-08:00

ในการสร้างลิงค์ นอกจากจะเป็นการกำหนดเส้นทางข้อมูลแล้ว ลิงค์ยังมีความจที่เป็นตัวเลขแสดงจำนวนแมสเสจที่สามารถเก็บไว้ ชั่วคราวได้ คุณสมบัตินี้อาจจะมองว่าเป็นคิวของแมสเสจที่ผูกติดกับลิงค์ก็ได้ โดยพื้นฐานมีความจุ 3 ลักษณะคือ
w ความจุศูนย์ (Zero capasity) ความจุแบบนี้จะทำให้มีคิวขนาดสูงสุดเป็น 0 ดังนั้นลิงค์จะไม่มีแมสเสจรออยู่เลย ในกรณีผู้ส่งจะต้อง รอจนกว่าผู้รับแมสเสจ โปรเซสทั้งสองจะต้องซินโครไนซ์เพื่อให้เกิดการถ่ายโอนแมสเสจ การซินโครไนซ์แบบนี้เรียกว่า rendezvous
w ความจุแบบมีขอบเขต (Bounded capasity) ความจุแบบนี้จะทำให้คิวมีขนาดคงที่เป็น n ดังนั้นจะมีแมจเสจสูงขึ้น n แมสเซสที่เก็บไว้ในคิว ถ้าคิวยังไม่เต็มเมื่อแมสเสจใหม่จะถูกส่งเข้ามาหลังจากนั้นจะเข้าไปอยู่ในคิว
w ความจุไม่มีขอบเขต (Unbounded capasity) ความจุแบบนี้ให้คิวมีขนาดไม่คงที่ทำให้แมสเสจถูกเก็บไว้เสมอ ผู้ส่งไม่ต้องรอเวลาเลย
ตัวอย่างเช่น ถ้าโปรเซส P ส่งแมสเสจไปยังโปรเซส Q และสามารถเอ็กซิคิวต์ ได้ต่อไปเฉพาะหลังจากที่แมสเสจได้รับไปแล้ว โปรเซส P
จะมีขั้นตอนดังนี้
Send (Q, message);
receive (Q, message);
โปรเซส Q จะเอ็กซิคิวคำสั่ง
receive (P, message);
send (P, acknowledgment);
การรับ - ส่งแมสเสจระหว่างโปรเซส P และโปรเซส Q ในลักษณะนี้เรียกว่า asynchroncus อย่างไรก็ตามยังมี 2-3 กรณี ที่ไม่เข้ากลุ่มใดตามที่กล่าวมา แล้วนี้
w การส่งแมสเสจจองโปรเซสได้โดยไม่ต้องคอย กรณีนี้ถ้าผู้รับยังไม่ได้รับแมสเสจก่อนที่จะส่งแมสเสจอื่น
w การส่งแมสเสจของโปรเซสจะล่าช้าออกไปจนกว่าโปรเซสจะได้รับคำตอบ วิธีการนี้นำมาใช้เป็นระบบปฏิบัติการที่ชื่อ Thoth โดยในระบบนี้จะมีขนาดที่แน่นอน

4. เงื่อนไขยกเว้น

2007-12-06T21:30:00.001-08:00

ระบบแมสเสจมีประโยชน์มากในสภาพแวดล้อมแบบกระจายซึ่งโปรเซสอาจจะอยู่บนเครื่องอื่น ในสภาพแวดล้อมที่กล่าวถึงงความน่าจะ เป็นที่เกิดข้อผิดพลาดระหว่างการติดต่อสื่อสารและโปรเซสจะมากว่าในสภาพแวดล้อมที่เป็นเครืองเดียว สำหรับสภาพแวดล้อมที่ป็นเครื่องเดียว แมสเสจจะอยู่ในหน่วยความจำที่แชร์ ถ้าเกิด

ข้อผิดพลาดเกิดขึ้นระบบโดยรวมจะล่ม แต่สำหรับในระบบกระจายแมสเสจจะถ่ายโอนไปตามสาย
การเกิดข้อผิดพลาดที่เครื่องใดเครื่อหนึ่งไม่จำเป็นที่ระบบโดยรวมจะล่มก็ได้ทั้งระบบที่ศูนย์กลางหรือระบบกระจายข้อผิดพลาดอาจจะได้รับการแก้ไข ตอนนี้เรามาพิจารณาเงื่อนไขที่ระบบต้องดูแลแมสเสจ

- การสิ้นสุดของโปรเซส

2007-12-06T21:30:00.000-08:00

ถ้าผู้รับหรือผู้ส่งแมสเสจสิ้นสุดก่อนแมสเซสจะเอ็กซิคิวต์ ในสภาวะแบบนี้จะทำให้แมสเสจจะถูกกำจัดทำให้ผู้รับไม่ได้รับแมสจ หรือผู้ส่งไม่ได้
ส่งแมสเสจ ลองพิจารณา 4 กรณีดังนี้
- ผู้รับโปรเซส P อาจจะรอจากโปรเซส Q ที่สิ้นสุดไปแล้ว ถ้าไม่มีแอ็กชันใด ๆ เกิดขึ้น โปรเซส p จะถูกบล็อกตลอดไป ในกรณีนี้ระบบอาจ จะสั่งให้ P สิ้นสุด หรืออาจจะแจ้งให้ P ทราบว่า Q สิ้นสุดไปแล้วก็ได้
-โปรเซส P อาจจะส่งแมสเสจไปยังโปรเซส Q ที่สิ้นสุดไปแล้ว ในรูปการจัดบัฟเฟอร์แบบอัตโนมัติจะไม่เกิดอันตรายใด ๆ โดย P ยังคงเอ็กซิคิว
ต่อไป
- ถ้าโปรเซส P ต้องการทราบว่าแมสเสจของตนนั้นโปรเซส Q เอ็กซิคิวหรือไม่ จะต้องมีการโปรแกรมพิเศษสำหรับการแจ้งให้ทราบ แต่ในกรณี
- ที่ไม่มีบัฟเฟอร์ โปรเซส P จะถูกบล็อกตลอดไปเช่นเดียวกีบข้อ 1 ระบบอาจจะสั่งให้ P สิ้นสุด หรืออาจะแจ้งให้ P ทราบว่า Q สื้นสุดไปแล้วก็ได้

- การสูญหายของแมสเสจ

2007-12-06T21:28:00.001-08:00

แมสเสจจากโปรเซส P ที่ส่งไปยังโปรเซส Q อาจจะสูญหายระหว่างทางการสื่อสารก็ได้ซึ่งอาจจะเป็นข้อผิดพลาดด้วยฮาร์ดแวร์สายสื่อสาร มี 3 วิธี พื้นฐานในการจัดเหตุการณ์นี้
1. ระบบปฏิบัติการมีหน้าที่รับผิดชอบในการตรวจสอบการเสียหายนี้เพื่อส่งแมสเสจไปใหม่
2. โปรเซสที่ทำหน้าที่ส่งแมสเสจมีหน้าที่รับผิดชอบในการตรวจสอบการสูญหายเพื่อส่งแมสเสจใหม่ถ้าต้องการอีก
3. ระบบปฏิบัติการมีหน้าที่รับผิดชอบในการตรวจสอบการสูญหายนี้ หลังจากนั้นจะแจ้งให้โปรเซสที่ทำหน้าที่ส่งแมสเสจที่เกิดการสูญหายเพื่อให้ส่งแมสเสจไปใหม่

การซินโดรไนซ์โปรเซส (Process Synchronization)

2007-12-06T21:28:00.000-08:00

การซินโดรไนซ์โปรเซส (Process Synchronization)
โดยปกติโปรเซสส่วนใหญ่ในระบบจะไม่มีควาทเกี่ยวข้องกัน ต่างคนต่างเอ็กซิคิวต์ ลักษณะความเป็นอิสระนี้เรียกว่า (Asynchronous) แต่มีบางโปรเซสที่มีความสัมพันธ์กันนอกจากการติดต่อสื่อสารระหว่างโปรเซส (InterProcess Communication) ที่กล่าวไปแล้วยังมีการเข้าจังหวะของโปรเซสอีกด้วย การเข้าจังหวะของโปรเซสหรืออาจเรียกว่าโปรเซสนั้นเกิดการไซโครไนซ์กัน การไซโครไนซ์จะหมายถึงการทำงานโปร2โปรเซสที่ต้องมีการเกี่ยวข้องกันอาจเป็นเพราะรีซอร์สร่วมกัน หรืออาจจะเป็นการรอเอ็กซิคิวต์โปรเซสหลังจากที่โปรเซสอื่นเอ็กซิคิวต์แล้ว

1. โครงสร้างพื้นฐานการซินโครไน์

2007-12-06T21:27:00.000-08:00

โปรเซส ที่ทำงานร่วมกับโปรเซสอื่นใน การเอ็กซิคิวต์จำเป็นต้องอาศัยการซินโครไนซ์ที่เหมาะสม เพื่อให้การทำงานถูกต้องที่กล่าวมาแล้วนั้น ในการซินโครไนซ์โปรเซสไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายมีโครงสร้างและสิ่งที่จะเกิดขึ้นในการซินโครไนซ์ที่น่าสนใจ

1.1 Race Condition

2007-12-06T21:25:00.000-08:00

ในบางระบบปฏิบัติการ โปรเซสที่ทำงานร่วมกันอาจมีการแชร์รีซอร์ส เช่น หน่วยความจำ หรือสื่อจัดเก็บข้อมูล หรือแชร์ไฟล์ซึ่งโปรเซสทั้ง2 สามารถอ่านหรือเขียนรีสอร์สได้พร้อมกันทำให้ผลลัพธ์เกิดการผิดพลาดขึ้นอยู่ว่าโปรเวสใดเข้ามาใช้งานก่อนสภาวะที่เกิดขึ้นนี้เรียกว่า (Race Condition)

1.2 MutualExclusionและCriticalRegion

2007-12-06T21:24:00.000-08:00

ถ้าเราจะแก้ไขสภาวะRaceConditionได้อย่างไรคำตอบ ก็คือเราต้องหยูดไม่ให้เกิดการเอ็กซิคิวต์โปรเซสที่สองในขณะเอ็กซิคิวต์โปรเซสแรกอยู่ ถ้ายังมีโปรเซสแรกครอบครองรีซอร์สอยู่โดยจะต้องรอจนกว่าโปรเซแรกโปรเซแรกทำงานเสร็จเรียบร้อยเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด วิธีป้องกันไม่ให้โปรเซสอื่นเข้าไปใช้รีซอร์สขณะที่โปรเซสใดๆครอบครองรีซอร์สนั้นเรียกว่าMutualExclusion หรืออาจเรียกว่า การกีดกัน

1.3 Mutual Exclusion with busy waiting

2007-12-06T21:21:00.001-08:00

เนื่องจากในสภาวะ mutual Exclusion จะยอมไห้มีการครองรีซอร์ได้ครั้งละ1โปรเซส ทำไห้โปรเซสอื่นต้องรออยู่ภายนอก Critical Regionแต่การรอขอโปรเซสก็ยังเป็นการครอบครองเวลาซีพี ทำไห้เสียประโยชร์เนื่องจากไม่ได้งานอะไรเลย การรอของโปรเซสก็ยังเป็นการครอบครองซีพียูทำให้เสียประโยชน์เมื่อไม่ได้งานใด ๆ เลยการรอของโปรเซสในลักษณะนี้เรียกว่า busy waiting
-- Disable Interrupt วิธีการนี้เป็นการยกเลิกอินเตอร์รัพต์ ทำให้ซีพียูทำงานได้อย่างต่อเนื่องโดยไม่สนใจอินเตอร์รัพต์ใด ๆ เลย ทำให้โปรเซสที่อยู่ใน Critical Region ได้เอ็กซิคิวต์จนเสร็จเรียบร้อยแล้วจะได้ไม่เกิดRaceCondition ขึ้นมาได้
ข้อเสียของวิธี Disable Interrupt มี 3 ประการ
• ถ้าใช้คำสั่ง Disable Interrupt ไว้ตอนต้นแต่ลืมใช้คำสั่ง Able Inteerrupt ไว้ท้ายสุดของโปรเซสของผู้ใช้
• ไม่นิยมใช้ใน User Mode
• คำสั่ง Disable Inteerrupt จะมีผลกับระบบที่ใช้ซีพียูเพียงตัวเดียว
-- Lock Variable
วิธีการนี้เป็นการใช้ซอฟแวร์ในการตรวจสอบเกิด Race Condition โดยการกำหนดตัวแปรขึ้นมา 1 ตัว โดยใช้ตัวแปรนี้จะคอยตรวจสอบว่ามีโปรเซสใดอยู่ใน Critical Region
-- Strict Alternation วิธีนี้เป็นการสลับกันเพื่อเข้า Critical Region ระหว่างโปรเซสสองโปรเซส เช่น ถ้าโปรเซส A และ B ต้องการเข้า Critical Region โปรเซส A ที่มาก่อนก็จะได้เข้า Critical Region ก่อนหลังจากนั้นจะให้โปรเซส B ได้เข้าCritical Region บ้าง
-- Peterson's Solution ถึงแม้เด็กเกอร์จะเป็นบุคคลแรกที่ค้นวิธีแก้ปัญหา Mutual Exclusion ที่ไม่ใช้วิธีสลับเวลาแต่อัลกอริทึมที่นำมาการแก้ปัญหาของปีเตอร์สันเป็นวิธีที่ง่ายกว่า
-- TSL InstructionTSL Instruction หรือ Test Set Lock Instruction เป็นคำสั่งที่ทำให้เกิด Mutual Exclusion ที่ช่วยแก้ปัญหา Lock Variable โดยการทำ Test Set Lock เสร็จเป็นขั้นตอนเดียววิธีการก็คือจะอ่านค่าจากหน่วยความจำมาเก็บไว้ในรีจีสเตอร์ แล้ว Set ค่าในหน่วยความจำเป็น 1 ในลักษณะคำสั่งTSL RX,LOCKการทำงานจะเริ่มจากการอ่านค่าจากหน่วยความจำที่แอ็ดเดรสLOCKมาเก็บไว้ที่รีจีสเตอร์ RX แล้วเก็บค่าที่ไม่ไช่ 0 ( ในที่นี้ใช้ 1 ) ลงในแอ็ดเดรสนั้น การอ่านค่าและการเก็บค่าลงในหน่วยความจำขณะนั้นจะไม่มีโปรเซสใดสามารถใช้หน่วยความจำนั้นได้จนกว่าคำสั่งนั้นจะเสร็จสิ้น อาจกล่าวได้ว่าซีพียูจะเอ็กซิคิวต์คำสั่งTSLเพื่อล็อกไม่ให้ซีพียูอื่นใช้หน่วยความจำจนกว่างานนั้นจะเสร็จเรียบร้อยการใช้คำสั่ง TSL จะต้องแชร์ตัวแปร LOCK ในการใช้หน่วยความจำที่แชร์เมื่อแปรตัวแปรLOCKมีค่าเป็น0โปรเซสอื่นจะเซ็ตให้มีค่าเป็น 1 เพื่อจะใช้คำสั่งTSL แล้วจะทำการอ่านหรือเขียนหน่วยความจำที่แชร์นั้น เมื่อทำงานเสร็จแล้วโปรเซสนั้นจะเซ็ตกลับเป็น 0 เหมือนเดิมโดยใช้คำสั่ง MOVEเมื่อโ ) รเซสต้องการเข้า Critical Region จะเรียก enter_region แล้วเริ่มการทำงานโดยการก็อปปี้ค่าเดิมของ LOCK ไปเก็บที่รีจีสเตอร์ แล้วเซ็ตค่าLOCK เป็น 1 จากนั้นจะเปรียบเทียบค่าเดิมกับ0ถ้าไม่ไช่ค่า 0 ค่า LOCK ที่เซ้ตเป็น1จะกลับไปเริ่มต้นที่จุดเริ่มต้นเพื่อตรวจสอบอีกครั้ง จนกระทั่งเป็น 0 ( เมื่อโปรเซสที่กำลังอยู่ใน Critical Regionเสร็จเรียบร้อยแล้ว ) และรูทีนย่อยจะรีเทิร์นด้วยการเซ็ตค่า LOCK ส่วนการเคลียค่าก็เป็นเรื่องง่ายแค่การเก็บค่า 0 ไว้ใน LOCK เท่านั้น

1.4 Sleep and Wakeup

2007-12-06T21:21:00.000-08:00

ทั่งวิธีการของปีเตอร์สันและการใช้คำสั่ง TSL เป็นวิธีการที่ถถูกต้องกว่าวคือ ถ้าโปรเซสใดต้องการเข้า Critical Region แต่ยังไม่ได้รับอนุญาตก็วนรอบรอจนกว่าโปรเซสที่กำลังอยู่ใน Critical Region เสร็จออกมา และได้รับอนุญาตไม่เพียงการเสียเวลารอจากวิธีการทั้งสองเท่านั้น ในบางครั้งสิทธิ์ในการเข้าใช้งานมีไม่เท่ากัน จะทำให้โปรเซสที่มีสิทธิ์สูงกว่าได้เข้าก่อน ถึงเเม้โปรเซสที่มาก่อนแต่มีสิทธิ์ต่ำกว่าก็ยังเข้าไม่ได้ แทนที่จะหยุดรอตามวิธีทั้งสองทำไมไม่ใช้วิธีการบล็อกแทนการหยุดรอเพื่อเข้า Critical Region ซึ่งวิธีการบล็อกที่ง่ายที่สุดก็คือ Sleep and WakeupSleep เป็น system call เพื่อบล็อกให้โปรเซสหยุดทำงาน (เนื่องจากเข้าCriticalRegion ไม่ได้ ) จนกว่าจะมีโปรเซสอื่นมาปลุกให้ทำงานต่อ ส่วน Rakeup เป็น system call ที่ปลุกให้โปรเซสทำงานต่อ เนื่องจาก Sleep และ Wakeup จะทำงานสลับกันดังนั้นจึงต้องมีการใช้พารามิเตอร์และแอ็ดเดรสของหน่วยความจำที่สัมพันธ์กัน
- The porducer-consumer problem
ตัวอย่าง sleep and wakeup ที่ง่ายที่สุดคือปัญญา Producer-Consumer ทั้ง 2 ส่วนจะใช้บัฟเฟอร์ที่แชร์ร่วมกันในขนาดที่คงที่ ปกติแล้วเราสามารถประยุกต์ให้มี Producer ได้ m ตัว และ Consumer ได้ n ตัว แต่ในที่นี้เราจะกำหนดให้มี Producer และ Consumer ได้เพียงอย่างละ 1 ตัวเท่านั้น โดยการทำงาจะเป็นดังนี้
- Producer จะทำหน้ที่ผลิตข้อมูลแล้วนำไปเก็บไว้ในบัเฟอร์แล้วจะหยุดการผลิตเมื่อบัฟเฟอร์เต็ม
- Consumer จะนำข้อมูลจากบัฟเฟอร์ไปใช้ ( ต้องมีอย่างน้อย 1 ชิ้น ) แล้วจะหยุดเมื่อบัฟเฟอร์ว่าง
อาจกล่าวในลักษณะ Sleep and Wakeup ได้ดังนี้
- Producer จะ Sleep ตัวเองเมื่อบัฟเฟอร์เต็ม และจะ Wakeup ให้ Consumer นำข้อมูลไปใช้เมื่อมีข้อมูลอย่างน้อย 1 ชุดในบัฟเฟอร์
- Consumer จะ Sleep ตัวอย่างเมื่อบยัฟเฟอร์ว่างและจะมี Wakeup ให้ Producer ผลิตข้อมูลเมื่อนำข้อมูลอกไปใช้ 1 ชุดหรือมากกว่า
โดยที่
- Sleep จะเป็นการเปลี่ยนสถานะจาก Running blocked
- Wakeup จะเป็นการเปลี่ยนสถานะจาก Blocked Ready ในการกำหนดขนาดของบัฟเฟอร์จะต้องมีการกำหนดตัวแปร count เพื่อกำหนดว่าบัฟเฟอร์สามารถเก็บข้อมูลได้กี่ชุด สามารถว่ากำหนดเป็น n แสดงว่บัฟเฟอร์นั้นสามารถเก็บข้อมูลได้ n ชุดโดยก่อนที่ producerจะผลิตก็จะทำการตรวจสอบก่อนว่าตัวแปร count มีค่าเป็น n หรือไม่ ถ้าเป็น n อยู่ก็จะ sleep ตัวเอง แต่ถ้ายังน้อยกว่าnก็จะผลิตข้อมูลเพิ่มในบัฟเฟอร็ต่อไปแล้วเพิ่มค่าตัวแปร count ส่วนโค๊ดใน consumer ก็มีลักษณะคล้ายกับproducer กล่าวคือเมื่อ consumer จะนำข้อมูลไปใช้จะมีตรวจสอบว่า count เป็น 0 หรือไม่ถ้าเป็น0(แสดงบัฟเฟอร์ ว่าง ) ก็จะ sleep ตัวเอบง แต่ถ้าไม่ไช่ 0 ก็จะเริ่มนำข้อมูลออกใช้ แล้ลดค่าตัวแปรcountนอกจากนี้ในแต่ละโปรเซสจะตรวจสอบโปรเซสอื่นด้วย ถ้าโปรเซสอื่น sleep อยู่ก็จะ wakeup ให้ด้วยสำหรับโค๊ดของ producer และ consumer จะมีดังนี้

1.5 Semaphore

2007-12-06T21:20:00.000-08:00

ในปี ค.ศ. 1965 ไดจก์สตรา ได้แนะนำให้ใช้ตัวแปรจำนวนเต็มเพื่อนับจำนวน Wakeup ที่อาจจะนำไปใช้ในอนาคตเรียกว่า Semaphoreปฏิบัติการ Down ใน semaphore จะตรวจสอบค่าตัวแปร ถ้าค่ามากกว่า 0 จะลดค่าแล้วดำเนินต่อไป แต่ถ้าค่าเป็น 0 โปรเซสจะเป็น sleep ตัวเองโดยไม่จำเป็นต้องให้ปฏิบัติการ down เสร็จสมบูรณ์ก่อน การตรวจสอบเปลี่ยนแปลงจนนำไปสู่การ sleep เป็นขั้นตอนเดียวโดยอัตโนมัติ จึงอาจเรียกได้ว่าเป็นindivisibleautomatic actionเป็นการยืนยันได้ว่า ปฏิบัติการของ semaphore เพียงปฏิบัติการเดียว ที่เริ่มต้น ทำให้โปรเซสอื่นไม่สามารถแอ็กเซส semaphore ได้จนกว่าปฏิบัติการจะเสร็จสมบูรณ์หรือมีการบล็อกความเป็นอัตโนมัตินี้เองเป็นสิ่งสำคัญในการแก้ปํญหาซินโคไนซ์ และหลีกเลี่ยงการ race condition คำสั่งปฏิบัติการ down อาจเขียนได้เป็น

IF Semaphore >0
THEN
Decrement Semaphore
( ลดค่า Semaphore ลง 1 )
ELSE
Wait UNTIL semaphore=0
Sleep()
สำหรับปฏิบัติการ Up จะเพิ่มค่าของ แอ๊ดเดรส ถ้ามีโปรเซสตั้งแต่1โปรเซสขึ้นไป sleep บน semaphore นั้นจะไม่สามาสรถทำให้ปฏิบัติการ down ก่อนหน้านั้นเสร็จสิ้นลงไปได้แต่ระบบจะปิดบางตัวและยอมให้เสร็จสิ้นได้ทำให้เกิดปฏิบัติการ up บน semaphore ที่สุ่มนั้นทำให้เพิ่มค่า semaphore ขึ้น อีก 1 ทำให้ wakeup ได้ และเช่นเดียวกับปฏิบัติการ downที่ในระหว่างดำเนินตามปฏิบัติการทั้งสอง จะไม่สามารถอินเทอร์รัพต์นอกจากจะใช้ disable interrupt เข้าช่วย เช่น ในโพรซีเดอร์ down อาจเขียนได้เป็น
{Disable interrupt
If semaphore>0then
Decrement semaphore
Continue
Else
Wait until semaphore
Able interrupt}
สำหรับระบบที่มีซีพียูมากกว่า1ตัวจะใช้ Disable interrupt ไม่ได้ อาจจะต้องใช้ STL เข้าช่วยได้ ส่วนรูปแบบของ semaphore จากไดจก์สตรา เสนอในตอนต้นนั้น เขาใช้ p,v เนื่องจากเป็นภาษาดัทช์pคือการตรวจสอบ ส่วน v คือการค่า เราใช้แทน down และ up แทน p และ v ตามลำดับ
นอกจากปัญหา Producer-consumer ที่ผ่านมาเราสามารถใช้ semnaphore ช่วยแก้ไขได้ ตามรูป #define N 100 /* จำนวนสล็อตในบัฟเฟอร์*//
Tyopedef int semaphore; /* กำหนหดประเภทตัวแปรเป็น int*/

1.6 Event Counter

2007-12-06T21:19:00.001-08:00

Event Counter เป็นตัวแปร integer ที่นับจำนวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยมีค่าเริ่มต้นอยู่ที่ 0 แล้วจะเพิ่ม
ขึ้นเรื่อย ๆ โดย Event Counter จะมีปฏิบัติการที่เกี่ยวข้อง 2 ปฏิบัติการ ดังนี้
• Read (E) จะเป็นปฏิบัติการสำหรับการอ่านค่า
• Advance (E) จะเป็นปฏิบัติการที่ทำหน้าที่เพิ่มค่าขึ้นอีก 1 (E=E+1)
• Await (E.V) จะเป็นปฏิบัติการที่ทำให้เกิด Sleep

1.7 Mutex Mutex

2007-12-06T21:19:00.000-08:00

เป็น Semaphore อย่างง่ายที่นำมาใช้ในการจัดการ Mutual Exclusion กับรีซอร์สที่แชร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะกับ Thread ( ที่เราจะศึกษาเพิ่มเติมในหัวข้อต่อไป)โดยMutexเป็นตัวแปรที่มีสภาวะได้2สภาวะคือ unlocked และ locked ที่ใช้เพียง 1 บิตที่แสดงสภาวะของมัน แต่ในทางปฏิบัติเราใช้ integer
ในสภาวะ unlocked จะใช้ 0 ส่วนสภาวะ locked จะใช้เลขอื่น เราจะใช้ 2 โปรซีเดอร์

1.8 Monitor

2007-12-06T21:18:00.000-08:00

การใช้ Semaphore ดูเป็นเรื่องง่าย แต่ถ้าดูให้ลึกซึ้งพิจารณาดังนี้ สมมุติมีปฏิบัติการ Down 2 ปฏิบัติการในโค้ดของ Producer ที่เรียงย้อนกลับดังนั้น Mutex จะลดค่าก่อน emptyแทนที่จะลดค่าภายหลังถ้าบัฟเฟอร์เต็มแล้ว Producer จะถูกบล็อก โดย Mutex จะมีค่าเป็น 0 สภาวะเช่นนี้เรียกว่า “ Consumer “ ที่กล่าวมาเป็นการเตือนให้ระมัดระวังการใช้ Semaphore เพื่อป้องกันข้อผิดพลาดที่จะเกิดขึ้น

ปัญหาการทำงานของโปรเซส

2007-12-06T21:17:00.000-08:00

ปัญหาการทำงานของโปรเซส
ปัญหาที่เกิดขึ้นกับระบบปฏิบัติการเป็นปัญหาที่หน้าสนใจและถกเถียงกันอย่างกว้างขวางตลอดจนมีการวิเคราะห์โดยการใช้วิธีการด้านซินโครไนต์จะกล่าวถึง3ปัญหาดังนี้
1.TheDiningPhilosophersProblemปัญหาแรกนี้ไดจก์สตราได้เสนอไว้โดยสมมุติว่ามีนักปราชญ์5ท่านนั่งรอบโต๊ะกลมเพื่อทานอาหารที่วางตรงหน้าในการทานอาหารนักปราชญ์แต่ละท่านต้องใช้ตะเกียบทั้ง2ข้าง ที่วางอยู่ซ้ายมือและขวามือ เมื่อทานเสร็จในรอบนั้นจะต้องวางตะเกียบลงเพื่อเปิดโอกาสให้ทานอื่นได้ทานอาหารบ้างจะเกิดDeadlock เมื่อทั้ง5ท่านหยิบตะเกียบท่านละ1ข้างพร้อมกันสมมุติว่าทุกท่านหยิบตะเกียบข้างซ้ายมือพร้อมกันทุกท่านจะต้อรอตะเกียบข้างขวาว่างจึงจะทานอาหารได้
2. The Readers-Writers Problem
ปัญหาการทานอาหารของนักปราชญ์มีประโยชน์มากสำหรับการเป็นโมเดลของโปรเซสที่ช่วยแก้ปัญหาการใช้รีซอร์สที่แชร์กันอยู่อย่างจำกัดยังมีปัญหาอีกอย่างคือ Readers-Writers Problem เป็นปัญหาเกี่ยวข้องกับระบบคอมพิวเตอร์ที่มีกลุ่มข้อมูลใช้งานร่วมกันซึ่งมีโปรเซสอยู่ 2 ประเภทคือ อ่านข้อมูลร่วมและที่บัญทึกหรือเขียนข้อมูล
-The Sleeping Barber Problem ปัญหาที่ 3 เป็นปัญหาที่เกิดในร้านตัดผมที่มีช่างตัดผม 1 คน เก้าอี้ตัดผม 1 ตัวและมีเก้าอี้ที่นั่งรอคิวอีกจำนวน 1 ถ้าไม่มีลูกค้าช่างตัดผมจะนอนพักผ่อนบนเก้าอี้ตัดผมเทื่อลูกค้าเข้ามาในร้านจะปลุกช่างตัดผมเข้ามาตัดผมถ้ามีลุกค้าเดินมาเข้าร้านเพิ่มอีกก็จะนี่งรอหรือไม่ก็ออกจากร้านไป
การแก้ปัญหาจะใช้ 3 Semaphore ดังนี้
- Customers ที่นับจำนวนลูกค้า
- Barbers ที่นับจำนวนช่างตัดผม 0 หรือ 1
-Mutex ที่ใช้สำหรับ Mutual Exclusion

Threads
Threads
1. โปรเซสที่กล่าวผ่านมาเป็นการเอ็กซิคิวต์โปรแกรมในลักษณะมีการควบคุมเพียง 1 Threads ( แต่ละโปรเซสจะประกอบด้วย Threads เพียง Threads เดียวเท่านั้น ) แต่ในระบบปฏิบัติการสมัยใหม่ในแต่ละ โปรเซสสามารถมีได้หลาย Threads อาจจะกล่าวได้ว่า Threads ก็คือส่วนประกอบย่อยโปรเซสนั่นเอง จนบางครั้งอาจเรียก Threads ว่า “ Lightweigh Process “ ( LWP ) ในรูป 2.19 ( ก ) คุณจะเห็น โปรเซส 3 โปรเซส แต่ละโปรเซสจะมีแอ็ดเดรสเป็นของตนเอง และควบคุมเพียง 3 Threads โดยใช้แอ็ดเรสเดียวกันอยู่
2.รูป 2.19 ( ก ) 3 โปรเซสแต่ละโปรเซสมี 1 Threads ( ข ) 1 โปรเซสที่มี 3 Thread ( Mos : P82 )
Threads เป็นหน่วยพื้นฐานของการจัดสรรการใช้ประโยชน์ของซีพียู ที่ประกอบด้วย
- หมายเลข Threads ( Threads ID ) เป็นหมายเลข ฮ ในโปรเซส
- ตัวนับ เพื่อติดตามให้ทราบคำสั่งต่อไปที่จะเอ็กซิคิวต์
- ชุดของรีจิสเตอร์ เพื่อเก็บค่าตัวแปรที่ทำงานอยู่
- ชุดของรีจิสเตอร์ เพื่อเก็บค่าตัวแปรที่ทำงานอยู่
- สแต็ก ( Stack ) เพื่อเก็บประวัติการเอ็กซิคิวต์
ภายในโปรเซสที่ประกอบด้วย thread จะมีการโค้ด , ข้อมูล และรีซอร์ส เช่น ไฟส์ , อุปกรณ์ต่าง ๆ เป็นต้น โปรเซสดั้งเดิม ( ที่เรียกว่า heavyweight ) จะทำงานได้ลายงานในเวลาเดียวกันซอฟต์แวร์ปัจจุบันที่รันกับเครื่องพีซีสมัยใหม่มีการออกแบบให้เป็น multithreded โดยแยกออกเป็นโปรเซสที่ควบคุมหลาย ๆ thread เช่น โปรแกรมเว็บบราวเซอร์ที่มี thread หนึ่งในการแสดงรูปภาพหรือข้อความในขณะที่อีก thread หนึ่งกำลังดึงข้อมูลจากเน๊ตเวิรค หรืออย่างในโปรแกรมเวิรด์โปรเซสเซอร์ที่มีหลาย thread โดยที่ thread หนึ่งกำลังแสดงภาพกราฟฟิก ในขณะที่ therad ที่สองกำลังรอรับคำสั่งจากคีย์บอร์ดจากผู้ใช้ ในขณะที่ Thread ที่สามกำลังตรวจสอบคำสะกดและ ไวยากรณ์ในลักษณะแบ็คกราว เป็นต้น